Carl Maria von Weber
Stets da, wo sich der Mann erprobt, altijd daar waar de man zich bewijst,
Am wild'sten Schlacht und Kampflust tobt. waar de strijd en strijdlust het wildst woeden.
Führend des Vaters Schwert, Het zwaard van mijn vader voerend,
Stolz, dass sein Name mich ehrt; trots dat zijn naam mij eert;
Im Herzen noch die Liebe schwieg. in mijn hart zweeg de liefde nog.
Mein einz'ges Streben: Sieg! Sieg! Sieg! Mijn enige streven: zege! Zege! Zege!
Jetzt gießt sich aus ein sanft'rer Glanz Nu giet een zachtere glans zich uit
Auf meines Lebens Wogentanz, over de golvendans van mijn leven,
Der Schönheit Lächeln mildert zart de glimlach van de schoonheid verzacht teder
Des Ruhmes wilde Männerart. de wilde mannenaard van de roem.
Süß, wie des Abends Weh'n, Zoet als het zuchten van de avond,
Stern in der Nacht so schön, een ster in de nacht zo schoon,
Nichts reizender's dir je verblieb niets bekoorlijkers bleef jou ooit over
Um mich zu fesseln: Lieb'! Lieb'! Liebe! om mij te boeien: liefde! Liefde! Liefde!
Ob aber auch neues Gefühl mich durchbebt, Maar ook al doortrilt een nieuw gevoel mij,
Doch stets noch die frühere Glut mich belebt! toch verlevendigt de vroegere gloed mij nog steeds!
Sein ohne Lieb' welch' düst'rer Trauerflor! Een leven zonder liefde, welk een sombere rouwsluier!
Doch Sein ohne Ehre, den Tod zög' ich vor! Maar een leven zonder eer, dan verkoos ik de dood!