Giuseppe Verdi
Oh! fede Oh, kon ik maar
negar potessi agl'occhi miei!... Se cielo het bewijs voor mijn eigen ogen ontkennen!... Als hemel
e terra, se mortali en aarde, als stervelingen
ed angeli attestarmi en engelen mij zouden bezweren
volesser ch'ella non è rea mentite! dat zij niet schuldig is, jullie liegen!
io risponder dovrei tutti mentite... zou ik moeten antwoorden, jullie liegen allemaal...
Son cifre sue! Tanta perfidia!... Un'alma Het is haar eigen hand! Zo'n verraad!... Een ziel
sì nera! sì mendace!... zo zwart, zo vals!...
Ben la conobbe il padre!... Io cieco, audace Mijn vader kende haar goed!... Ik, blind en roekeloos,
osai!... Ma dunque i giuri, durfde het!... Maar dan de eden,
le speranze, la gioia, de hoop, de vreugde,
le lagrime, l'affanno?... de tranen, de angst?...
Tutto è menzogna, tradimento, inganno! Alles is leugen, verraad, bedrog!
meco figgea nell'etere met mij omhoog richtte
lo sguardo innamorato, haar verliefde blik,
e questa mano stringermi en ik voelde hoe deze hand van mij
dalla sua man sentia... in haar hand werd gedrukt...
Ah!... mi tradia!... Ah!... ze verried mij!...
Allor, ch'io muto, estatico Toen ik, sprakeloos en in vervoering,
da' labbri suoi pendea, aan haar lippen hing,
ed ella in suon angelico, en zij met engelenstem
«Amo te sol» dicea, zei, "Ik bemin jou alleen,"
tal che sembrò l'empireo leek het of de hemel zelf
aprirsi all'alma mia!... zich opende voor mijn ziel!...
Ah!... mi tradia!... Ah!... ze verried mij!...