Édouard Lalo
Vainement j'ai parlé de l'absence éternelle Tevergeefs sprak ik van een eeuwig afscheid
Et de l'avenir sans espoir! en van een toekomst zonder hoop!
Non ! non ! je n'y crois pas !… Nee! nee! ik geloof het niet!...
je t'attends, je t'appelle ! ik wacht op je, ik roep je!
O Mylio ! je sens que je dois te revoir. O Mylio! ik voel dat ik je moet weerzien.
Par une chaîne trop forte Door een te sterke band
Tous deux nous étions unis. waren wij beiden verbonden.
Puisque je ne suis pas morte, Omdat ik niet gestorven ben,
Tes jours ne sont pas finis. zijn jouw dagen niet voorbij.
Vous n'auriez pas tant de flamme dan zou je niet zoveel gloed bezitten
Et tant d'azur pour mes yeux ! en zoveel azuur voor mijn ogen!
O mer profonde et sereine ! O zee, zo diep en sereen!
Pourrais-tu sourire encor, zou je nog kunnen glimlachen,
Si tu n'étais pas certaine als je er niet zeker van was
De me rendre mon trésor ? mij mijn schat terug te geven?
Quand tu remplis à chaque heure Als je elk uur opnieuw
Mon rêve ou mon souvenir, mijn droom of mijn herinnering vult,
Une voix intérieure dan zegt een stem diep in mij
Me dit que tu vas venir. dat je gaat komen.