Manuel de Falla
La vía del pobre, que vive sufriendo, Het leven van de arme, die lijdend leeft,
debe ser mu corta. moet wel heel kort zijn.
Hasta las canciones Zelfs mijn liederen
me salen hoy tristes. klinken vandaag droevig.
Esta seguirilla, que era de mi mare, Deze seguiriya, die van mijn moeder was,
sabe lo que dice. weet wat ze zegt.
Flor que nace con el alba Een bloem die bij dageraad ontluikt
se muere al morir el día. sterft als de dag sterft.
¡Qué felices son las flores, Wat zijn de bloemen gelukkig,
que apenas pueden enterarse die amper de tijd hebben te beseffen
de lo mala que es la vía! hoe wreed het leven is!
Un pájaro, solo y triste, Een vogel, alleen en droevig,
vino a morir en mi huerto. kwam sterven in mijn tuin.
Cayó y se murió en seguía. Hij viel en stierf op slag.
¡Pa vivir tan triste y solo, Om zo droevig en alleen te leven,
mas le vale haberse muerto! is het beter dood te zijn!
El la abandonó por otra Hij liet haar in de steek voor een ander
¡Y ella de angustia murió! en zij stierf van verdriet!
Pa desengaños de amores Voor liefdesverdriet
no hay nada como la muerte, is er niets als de dood,
que es el consuelo mayor. die de grootste troost is.
¡Vivan los que ríen! Leve zij die lachen!
¡Mueran los que lloran! Sterven zij die wenen!
La vía del pobre, que vive sufriendo Het leven van de arme, die lijdend leeft,
debe ser mu corta. moet wel heel kort zijn.