Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Неня дочку баловала, Moeder verwende haar dochter,
Баловала, снаряжала verwende haar, tooide haar mooi,
Да и запропала. en toen ging ze heen.
Где ты, неня, погляди-ка Waar ben je, moeder, kijk eens
С того света в щелку vanuit het hiernamaals door een kier
На свою детинку, naar je eigen kindje,
Родимую дочку, je eigen lieve dochter,
Погляди-ка, неня! kijk eens, moeder!
У твоей ли дочки Jouw dochter, kijk toch,
Новая сорочка draagt een nieuw hemdje
Узорами шита, met patronen geborduurd,
У твоей ли дочки Jouw dochter, kijk toch,
Косы перевиты heeft haar vlechten ingevlochten
Шелковою лентой, met een zijden lint,
А на белой шее en om haar blanke hals
Золото монисто, een gouden halssnoer,
А сама-то дочка, en de dochter zelf,
погляди-ка, неня, kijk eens, moeder,
Какая дурнашка! wat een onooglijk dingetje is ze!
Ах! кто ее полюбит, Ach! wie zal haar ooit liefhebben,
Ах! кто приголубит! ach! wie zal haar koesteren!
Погляди-ка, неня, Kijk eens, moeder,
Кто меня такую, wie zal mij, zoals ik ben,
Кто приласкает, wie zal mij teder strelen,
Кто приголубит! wie zal mij koesteren!
Говорят же люди, Toch zeggen de mensen
Будто хороша я dat ik zo mooi ben
Как ясная зорька, als het heldere morgenrood,
Как белая лебедь, als een witte zwaan,
Будто и на свете dat er nergens ter wereld
Нет такой девчины! zo'n meisje te vinden is!
Этакую славу Zulke roem
Про меня пустили verspreidden over mij
Недобрые люди! kwaadwillige mensen!
Нет, нет, нет, люди правду говорят: Nee, nee, nee, de mensen spreken de waarheid:
У кого такие очи? Wie heeft er zulke ogen?
У кого такие косы? Wie heeft er zulke vlechten?
Очи мои-звезды, Mijn ogen zijn sterren,
Косы мои - змеи... mijn vlechten zijn slangen...
Ах, какие косы - ach, wat een vlechten,
Черные, густые! zwart en dik!
Как хороши, нет, правду, люди правду говорят: такой красотки не найти, ах, не найти нигде! wat zijn ze mooi, nee, echt, de mensen spreken de waarheid: zo'n schoonheid is nergens te vinden, ach, nergens te vinden!