Carl Orff
in amaritudine in bitterheid
loquor mee menti: spreek ik tot mijn eigen geest:
factus de materia, gemaakt van stof,
cinis elementi, as van het element,
similis sum folio, ik ben als een blad,
de quo ludunt venti. waar de wind mee speelt.
Cum sit enim proprium Want het kenmerk
viro sapienti van een wijs man
supra petram ponere is op rots te leggen
sedem fundamenti, de plaats van zijn fundament,
stultus ego comparor vergelijk ik, dwaas als ik ben,
fluvio labenti, met een wegglijdende rivier,
sub eodem tramite in dezelfde bedding
nunquam permanenti. die nooit blijft.
Feror ego veluti Ik word meegevoerd zoals
sine nauta navis, een schip zonder zeeman,
ut per vias aeris zoals langs de paden van de lucht
vaga fertur avis; een dwalende vogel wordt gedragen;
non me tenent vincula, geen boeien houden mij vast,
non me tenet clavis, geen sleutel houdt mij vast,
quero mihi similes ik zoek mijn gelijken
et adiungor pravis. en voeg mij bij de verdorvenen.
Mihi cordis gravitas Zwaarmoedigheid van het hart
res videtur gravis; lijkt mij zwaar;
iocis est amabilis grappen maken is heerlijk
dulciorque favis; en zoeter dan honingraat;
quicquid Venus imperat, wat Venus ook beveelt
labor est suavis, is aangenaam werk,
que nunquam in cordibus en zij woont nooit in harten
habitat ignavis. die lui zijn.
Via lata gradior Ik loop over de brede weg
more iuventutis, zoals de jeugd dat doet,
inplicor et vitiis en raak verstrikt in ondeugden,
immemor virtutis, deugd vergetend,
voluptatis avidus belust op genot
magis quam salutis, meer dan op heil,
mortuus in anima dood in mijn ziel,
curam gero cutis. zorg ik voor mijn huid.