Vincenzo Bellini
No... si resista... Nee... laat me weerstand bieden...
Il decreto fatal si segni alfine... Laat het noodlottige besluit eindelijk getekend worden...
Ah! non poss'io: mi si solleva il crine. Ach! Ik kan het niet: mijn haren rijzen te berge.
Io preparo a lei la scure! En ik bereid voor haar de bijl!
Per amor supplizio io do! Voor liefde geef ik foltering!
Ah! mai più d'uman sembiante Ach! Nooit meer zal ik de aanblik
Sostener potrò l'aspetto: van een menselijk gelaat kunnen verdragen:
Ah! nel mondo maledetto, ach! in de wereld vervloekt,
Condannato in ciel sarò. in de hemel verdoemd zal ik zijn.
Ella è salva, se un istante Zij is gered, als hij een ogenblik
Il rimorso udire ei può. naar de wroeging kan luisteren.
Ella viva. Laat haar leven.
Qual fragore! Wat een tumult!
Chi si appressa? Ite, vedete. Wie nadert? Ga, kijk.
Crudo inciampo! Een wrede hindernis!
Ebben? Welnu?
Signore, Heer,
Alle mura provvedete. zorg voor de muren.
Di Facin le bande antiche Facino's oude troepen
Si palesano nemiche, tonen zich vijandig,
Osan chieder la duchessa, zij durven de hertogin op te eisen,
E Binasco minacciar. en Binasco te bedreigen.
Ed io, vil, gemea per essa! En ik, lafaard, kreunde om haar!
M'accingeva a perdonar! Ik stond op het punt te vergeven!
Si eseguisca la sentenza. Laat het vonnis voltrokken worden.
Ah! Signor pietà, clemenza. Ach! Heer, genade, mededogen.
Non son'io che la condanno: Niet ik ben het die haar veroordeel:
È la sua, l'altrui baldanza. het is haar eigen, andermans overmoed.
Empia lei, non me tiranno Háár goddeloos, mij geen tiran,
Alla terra io mostrerò. zal ik aan de wereld tonen.
Cada alfine, e tronco il volo Laat zij eindelijk vallen, en zo de vlucht
Sia così di sua fidanza. van haar zelfvertrouwen worden afgesneden.
Un sol trono, un regno solo Eén enkele troon, één enkel rijk
Vivi entrambi unir non può. kan ons beiden niet levend verenigen.