Vincenzo Bellini
Più ravvivar nol puote il Sol sereno, de heldere zon kan haar niet meer doen herleven,
Quel fior son io: così languir m'è forza, die bloem ben ik: zo moet ik wel wegkwijnen,
Lentamente perir. Ah! non è questa langzaam te sterven. Ach! dit is niet
La mercé ch'io sperai d'averti accolto het loon dat ik hoopte, nadat ik je had opgenomen
E difeso, o Filippo, e al soglio alzato! en beschermd, o Filippo, en op de troon verheven!
Misera! è ver. Arme vrouw! Het is waar.
Che non mi dee l'ingrato? Wat is de ondankbare mij niet schuldig?
Ma la sola, oimè! son io, Maar ben ik, helaas, de enige
Che penar per lui si veda? die men om hem ziet lijden?
O mie genti! o suol natio! O mijn volk! O geboortegrond!
Di chi mai vi diedi in preda? Aan wie heb ik jullie ooit ten prooi gegeven?
Ed io stessa, ed io potei En ik zelf, en ik kon
Soggettarvi a tal signor? jullie aan zo'n heer onderwerpen?
Ella piange. Zij weent.
Oh! regni miei! O, mijn rijken!
Smania, freme. Zij raast, zij beeft.
Oh! mio rossor! O, mijn schande!
Ah! la pena in lor piombò Ach! de straf trof hen
Dell'amor che mi perdé; van de liefde die mij te gronde richtte;
I martir dovuti a me de kwellingen die mij toekwamen
Il destino a lor serbò. heeft het lot voor hen bewaard.
Ma se in ciel sperar si può Maar als men in de hemel mag hopen op
Un sol raggio di pietà, een enkele straal van mededogen,
La costanza a noi darà, zal standvastigheid het ons schenken,
Se la pace ne involò. als zij ons de vrede ontnam.
Ah! per sempre non sarà Ach! de deugd zal niet voor altijd
Vilipesa la virtù: worden gesmaad:
Più contenta e bella più meer voldaan en mooier,
Dalle pene sorgerà. zal zij uit haar lijden oprijzen.