Sergei Rachmaninoff
Вдруг оживляются виденья komen plotseling beelden tot leven,
То светлых, то печальных дней. van dagen nu eens licht, dan weer droef.
И наши сени кочевые En ook onze rondtrekkende tenten
В пустынях не спаслись от бед, bleven in de wildernis niet gespaard voor leed,
И всюду страсти роковые, en overal heersen noodlottige hartstochten,
И от судеб защиты нет. en tegen het lot is geen bescherming.
Ах, быстро молодость моя Ach, mijn jeugd vloog snel voorbij,
Звездой падучею мелькнула! flikkerend als een vallende ster!
Но ты, пора любви, минула Maar jij, tijd van liefde, ging voorbij
Еще быстрее: только год nog sneller: slechts een jaar lang
Меня любила Мариула. hield Mariula van mij.
Однажды близ кагульских вод Eens, bij de wateren van Kagul,
Мы чуждый табор повстречали, ontmoetten wij een vreemd kamp,
Цыгане те свои шатры, die zigeuners sloegen hun tenten
Разбив близ наших, у горы, vlak bij de onze op, bij de berg,
Две ночи вместе ночевали. en bleven twee nachten bij ons.
Они ушли на третью ночь, — Ze vertrokken in de derde nacht,
И, брося маленькую дочь, en, haar kleine dochter achterlatend,
Ушла за ними Мариула. ging Mariula met hen mee.
Я мирно спал; заря блеснула; Ik sliep rustig; de dageraad brak aan;
Проснулся я, — подруги нет! ik werd wakker, mijn geliefde was weg!
Ищу, зову — пропал и след. Ik zoek, ik roep, zelfs haar spoor was verdwenen.
Тоскуя, плакала Земфира, Bedroefd weende Zemfira,
И я заплакал!.. С этих пор en ook ik weende!.. Vanaf die tijd
Постыли мне все девы мира, werden alle vrouwen ter wereld mij verfoeilijk,
Для них навек угас мой взор. voor hen doofde mijn blik voorgoed.