Sergei Rachmaninoff
Что ж сердце бедное трепещет? Waarom beeft dan mijn arme hart?
Какою грустью я томим? Door welk verdriet word ik gekweld?
Я без забот, без сожаленья Zonder zorgen, zonder spijt
Веду кочующие дни. leid ik een zwervend leven.
Презрев оковы просвещенья, De ketenen van de beschaving verachtend,
Я волен так же, как они. ben ik even vrij als zij.
Я жил, не признавая власти Ik leefde zonder enige macht te erkennen
Судьбы коварной и слепой van het verraderlijke en blinde lot;
Но, боже, как играют страсти maar, God, hoe spelen de hartstochten
Моей послушною душой!.. met mijn gewillige ziel!..
Земфира! Как она любила! Zemfira! Hoe hield zij van mij!
Как, нежно прислонясь ко мне, Hoe zij, teder tegen mij geleund,
В пустынной тишине in de verlaten stilte
Часы ночные проводила! de nachtelijke uren doorbracht!
Как часто милым лепетаньем, Hoe vaak, met lief gefluister,
Упоительным лобзаньем met een bedwelmende kus,
Задумчивость мою wist zij mijn gepeins
В минуту разогнать умела! in een ogenblik te verdrijven!
Я помню: с негой полной страсти, Ik herinner het mij: met een tederheid vol hartstocht
Шептала мне она тогда: fluisterde zij mij toen toe:
«Люблю тебя! В твоей я власти! "Ik houd van jou! Ik ben in jouw macht!
«Твоя, Алеко, навсегда!» Van jou, Aleko, voor altijd!"
И всё тогда я забывал, En toen vergat ik alles,
Когда речам ее внимал wanneer ik naar haar woorden luisterde
И как безумный целовал en als een waanzinnige kuste
Её чарующие очи, haar betoverende ogen,
Кос чудных прядь, темнее ночи. een lok van haar wondere haar, donkerder dan de nacht.
Уста Земфиры... А она, Zemfira's lippen... En zij,
Вся негой, страстью полна, geheel vervuld van tederheid en hartstocht,
Прильнув ко мне, в глаза глядела... tegen mij aangevlijd, keek mij in de ogen...
И что ж? Земфира неверна! En wat nu? Zemfira is mij ontrouw!
Моя Земфира охладела! Mijn Zemfira is koud geworden!