George Frideric Handel
e dei miei chiari argenti en van mijn heldere zilver,
col mormorio sonoro met zijn klinkende gemurmel,
non lascio di spiegare i miei tormenti. ik hou nooit op mijn kwellingen te uiten.
Or, dolce mio tesoro, Nu, mijn lieve schat,
con labbro inargentato, met een verzilverde lip,
forse più fortunato, misschien gelukkiger,
ti bacierò del tuo Nereo fra l’onde; zal ik je kussen tussen de golven van jouw Nereus;
e l’arenose sponde en de zandige oevers
che imporporai col sangue, die ik met bloed purper kleurde,
mentre d’empio destin solo mi lagno, terwijl ik alleen over mijn wrede lot klaag,
cò miei puri cristalli e lavo e bagno. was en bevochtig ik met mijn zuivere kristallen.