George Frideric Handel
Why sighs my Semele? Waarom zucht mijn Semele?
What gentle sorrow Welk zacht verdriet
Swells thy soft bosom? doet je tedere boezem zwellen?
Why tremble those fair eyes Waarom beven die schone ogen
With interrupted light, met haperend licht,
Where hov'ring for a vent, waar, zwevend op zoek naar een uitweg,
Amidst their humid fires, te midden van hun vochtige vuren,
Some new-form'd wish appears? een pas gevormde wens verschijnt?
Speak, and obtain! Spreek, en het wordt vervuld!
At my own happiness Om mijn eigen geluk
I sigh and tremble, zucht en beef ik,
For I am mortal, want ik ben sterfelijk,
Still a woman; nog altijd een vrouw;
And ever when you leave me, en telkens wanneer je mij verlaat,
Though compass'd round with deities al ben ik omringd door goden
Of Loves and Graces, van Liefdesgoden en Gratiën,
A fear invades me, bekruipt mij een angst,
And conscious of a nature en bewust van een natuur
Far inferior, die veel lager staat,
I seek for solitude zoek ik de eenzaamheid
And shun society. en mijd ik het gezelschap.
Too well I read her meaning, Maar al te goed doorgrond ik haar bedoeling,
But must not understand her: maar ik mag haar niet lijken te begrijpen:
Aiming at immortality zij streeft naar onsterfelijkheid
With dangerous ambition. met gevaarlijke eerzucht.