George Frideric Handel
'Tis Dalila, thy wife. Het is Dalila, jouw vrouw.
My wife! my traitress! Let her not come near me. Mijn vrouw! Mijn verraadster! Laat haar niet bij mij komen.
She stands, and eyes thee fix'd, with head declin'd, Zij staat en kijkt je strak aan, het hoofd gebogen,
(Like a fair flow'r surcharg'd with dew) she weeps; en weent, als een schone bloem overladen met dauw.
Her words address'd to thee seem tears dissolv'd, De woorden die zij tot jou richt lijken in tranen op te lossen,
Wetting the borders of her silken vail. en bevochtigen de zomen van haar zijden sluier.
With doubtful feet, and wav'ring resolution, Met aarzelende voeten en wankelend besluit
I come, O Samson, dreading thy displeasure; kom ik, o Samson, jouw ongenoegen vrezend;
But conjugal affection led me on, maar echtelijke genegenheid dreef mij voort,
Prevailing over fear and tim'rous doubt. sterker dan vrees en schuchtere twijfel.
Out, thou hyena! 'twas malice brought thee here. Weg, hyena! Het was kwaadaardigheid die je hier bracht.
These are the arts of women false, like thee, Dit zijn de kunsten van valse vrouwen zoals jij:
To break all vows, repent, deceive, submit; elke eed breken, berouw tonen, bedriegen, zich onderwerpen;
Then, with instructed skill, again transgress. en dan, met geoefende bedrevenheid, opnieuw zondigen.
I wou'd not lessen my offence, yet beg Ik wil mijn misdaad niet verkleinen, maar smeek
To weigh it by itself; haar op zichzelf te wegen;
A mutual weakness mutual pardon claims. Een wederzijdse zwakheid heeft recht op wederzijdse vergiffenis.
How cunningly the sorceress displays Hoe listig legt de tovenares
Her own transgressions, to upbraid me mine? haar eigen misstappen uit, om mij de mijne te verwijten.
I to myself was false, ere thou to me; Ik was vals jegens mijzelf voordat jij het jegens mij was;
Bitter reproach! but true. The pardon then Een bitter verwijt, maar waar. De vergiffenis dan
I to my folly give, take thou to thine. die ik mijn eigen dwaasheid schenk, neem jij voor de jouwe.