Claudio Monteverdi
Per l'amara novella il mio dolore. mijn verdriet, om het bittere nieuws.
Poi che non hò più speme Nu ik geen hoop meer heb
Di ricovrar pregando, om biddend terug te winnen,
Piangendo e sospirando huilend en zuchtend,
Il perduto mio bene, mijn verloren liefste,
Che posso io più se non volgermi à voi, wat kan ik nog anders dan mij tot jullie wenden,
Selve soavi, un tempo lieflijke wouden, eens
Conforto a miei martir, mentr' al ciel piacque, een troost voor mijn kwellingen, zolang de hemel het wilde,
Per farvi per pietà meco languire om jullie uit medelijden met mij mee te laten wegkwijnen
Al mio languire? bij mijn eigen wegkwijnen?
Voi vi doleste, o monti, e lagrimaste, Jullie treurden, o bergen, en jullie weenden,
Voi sassi, al dipartir del nostro sole, jullie stenen, toen onze zon heenging,
Et io con voi lagrimerò mai sempre, en ik zal met jullie wenen, voor altijd,
E mai sempre darommi, ahi, doglia, ahi, pianto! en voor altijd zal ik mij overgeven aan pijn, ach, aan tranen!
... hai pianto! ... je hebt geweend!
Cortese Eco amorosa, Hoffelijke, liefdevolle Eco,
Che sconsolata sei, jij die ontroostbaar bent,
E consolar mi voi ne dolor miei, en mij in mijn verdriet wil troosten,
Benché queste mie luci hoewel deze ogen van mij
Sien già per lagrimar fatte due fonti, door het wenen al twee bronnen zijn geworden,
In così grave mia fera sventura bij een zo zwaar en wreed ongeluk als het mijne
Non ho pianto però tanto che basti. heb ik toch nog niet zoveel geweend dat het genoeg is.
... basti! ... genoeg!
Se gl'occhi d'Arg' havesti, Als jij de ogen van Argo had,
E spandessero tutti un mar di pianto, en ze vergoten allemaal een zee van tranen,
Non fora il duol conforme a tanti guai. dan nog zou het leed niet opwegen tegen zoveel rampen.
... ahi! ... ach!
S'hai del mio mal pietade, io ti ringrazio Als je medelijden hebt met mijn leed, dan dank ik je
Di tua benignitade. voor je goedheid.
Ma mentr' io mi querelo, Maar terwijl ik mij beklaag,
Deh, perché mi rispondi waarom antwoord je mij toch
Sol con gl'ultimi accenti? alleen met de laatste klanken?
Rendimi tutti intègri i miei lamenti. Geef mij al mijn klachten onverkort terug.
Ma tu, anima mia, se mai ritorna Maar jij, mijn ziel, als ooit
La tua fredd' ombra à quest' amiche piaggie, jouw koude schim naar deze vriendelijke oevers terugkeert,
Prendi da me queste tue lodi estreme, neem dan van mij deze laatste lof aan,
C'hor a te sacro la mia cetra e'l canto, want nu wijd ik mijn lier en mijn lied aan jou,
Come a te già sopra l'altar del core zoals ik je eens, op het altaar van mijn hart,
Lo spirto acceso in sacrifizio offersi. mijn ontvlamde geest ten offer bracht.
Tu bella fusti e saggia, e in te ripose Jij was mooi en wijs, en in jou
Tutte le gratie sue cortese il Cielo, legde de hemel goedgunstig al zijn gunsten,
Mentre ad ogn'altra de suoi don fu scarso. terwijl hij voor elke andere karig was met zijn gaven.
D'ogni lingua ogni lode a te conviensi, Alle lof in alle talen komt jou toe,
Ch'albergasti in bel corpo alma più bella, jij die in een mooi lichaam een nog mooiere ziel herbergde,
Fastosa men quanto d'honor più degna. hoe minder je praalde, hoe meer eer je verdiende.
Hor l'altre donne son superbe e perfide De andere vrouwen zijn nu hooghartig en trouweloos
Vêr chi le adora, dispietate, instabili, tegenover wie hen aanbidt, onbarmhartig, wisselvallig,
Prive di senno e d'ogni pensier nobile, zonder verstand en zonder één edele gedachte,
Ond'a ragion opra di lor non lodasi. en dus wordt met recht geen enkel werk van hen geprezen.
Quinci non fia già mai che per vil femina Daarom zal het nooit gebeuren dat om een waardeloze vrouw
Amor con aureo stral il cor trafiggami. Amor met zijn gouden pijl mijn hart doorboort.