Claudio Monteverdi
Giva cogliendo fiori ging zij bloemen plukken
Per farne una ghirlanda à le sue chiome, om er een krans van te maken voor in haar haar,
Quand'angue insidioso, toen een verraderlijke slang,
Ch'era fra l'erbe ascoso, die verborgen lag in het gras,
Le punse un piè con velenoso dente. stak haar in de voet met zijn giftige tand.
Ed ecco immantinente En zie, terstond
Scolorirsi il bel viso e ne' suoi lumi haar mooie gezicht verbleken, en in haar ogen
Sparir que' lampi, ond'ella al Sol fea scorno. die stralen verdwijnen waarmee zij de Zon te schande maakte.
All'hor noi tutte sbigottite e meste Toen wij allen, ontsteld en bedroefd,
Le fummo intorno, richiamar tentando stonden om haar heen en probeerden terug te roepen
Li spirti in lei smarriti de geesten die in haar verdwaald waren
Con l'onda fresca e con possenti carmi, met fris water en krachtige bezweringen,
Ma nulla valse, ahi lassa, maar niets baatte, ach, arme ik,
Ch'ella i languidi lumi alquanto aprendo, want zij, haar matte ogen een weinig openend,
E te chiamando: Orfeo, Orfeo. en jou roepend: Orfeo, Orfeo.
Doppo un grave sospiro, Na een zware zucht,
Spirò fra queste braccia; ed io rimasi gaf zij de geest in deze armen; en ik bleef achter
Piena il cor di pietade e di spavento. met een hart vol medelijden en schrik.