Claudio Monteverdi
L'aspettato non giunge Hij die ik verwacht komt niet,
e pur fuggono gli anni; en toch vlieden de jaren voorbij;
la serie del penar è lunga, ahi, troppo, de weg van het lijden is lang, ach, te lang,
a chi vive in angosce il tempo è zoppo. voor wie in angst leeft, strompelt de tijd voort.
Fallacissima speme, Allerbedrieglijkste hoop,
speranze non più verdi ma canute, verwachtingen niet langer groen maar grijs geworden,
all'invecchiato male aan mijn verouderde smart
non promette più pace o salute. beloof je geen vrede of verlichting meer.
Scorsero quattro lustri Twintig jaren zijn verstreken
dal memorabil giorno sinds de gedenkwaardige dag
in cui con sue rapine waarop met zijn roof
il superbo troiano de hoogmoedige Trojaan
chiamò l'altra sua patria alle ruine. zijn eigen vaderland te gronde richtte.
A ragion arse Troia, Met reden brandde Troje,
poiché l'amore impuro, want de onreine liefde,
ch'è un delitto di foco, die een misdaad van vuur is,
si purga con le fiamme; wordt met vlammen gezuiverd;
ma ben contro ragione per l'altrui fallo maar geheel tegen de rede, voor andermans zonde,
condannata innocente veroordeeld hoewel onschuldig,
dall'altrui colpe io sono voor andermans schuld ben ik
l'afflitta penitente. de bedroefde boetelinge.
Ulisse accorto e saggio, Ulisse, scherpzinnig en wijs,
tu che punir gli adulteri ti vanti, jij die er prat op gaat overspeligen te straffen,
aguzzi l'armi e susciti le fiamme jij scherpt je wapens en wakkert de vlammen aan
per vendicar gli errori om de misstappen te wreken
d'una profuga greca, e intanto lasci van een weggelopen Griekse, en ondertussen laat je
la tua casta consorte je kuise gemalin
fra nemici rivali tussen vijandige rivalen,
in dubbio dell'onore, in forse a morte. haar eer in twijfel, in gevaar van de dood.
Ogni partenza attende Elk vertrek wacht
desiato ritorno: op zijn verlangde terugkeer:
tu sol del tuo tornar perdesti il giorno. jij alleen hebt de dag van je terugkeer verloren.
Infelice Ericlea, Ongelukkige Ericlea,
nutrice sconsolata, troosteloze voedster,
compiangi il duol della regina amata. beween het verdriet van je geliefde koningin.
Non è dunque per me varia la sorte? Is het lot dan nooit veranderlijk voor mij?
Cangiò forse fortuna Heeft fortuna misschien
la volubil ruota in stabil seggio? haar wispelturige rad in een vaste troon veranderd?
E la sua pronta vela En haar gereed zeil,
ch'ogni uman caso porta dat elk menselijk toeval draagt
fra l'incostanza a volo, snel door de wisselvalligheid heen,
sol per me non raccoglie un fiato solo. vangt voor mij alleen geen enkele ademtocht.
Cangian per altri pur aspetto in cielo Voor anderen verandert de hemel wel van gezicht,
le stelle erranti e fisse. de dwalende sterren en de vaste.
Torna, deh torna Ulisse! Keer terug, ach keer terug, Ulisse!
Penelope t'aspetta, Penelope wacht op je,
l'innocente sospira, de onschuldige zucht,
piange l'offesa e contro ze beweent het onrecht, en tegen
il tenace offensor né pur s'adira. de hardnekkige belediger wordt ze niet eens boos.
All'anima affannata Aan zijn gekwelde ziel
porto le sue discolpe breng ik zijn eigen verontschuldigingen
acciò non resti opdat hij niet achterblijft
di crudeltà macchiato, bevlekt met wreedheid,
ma fabbro de' miei danni incolpo il fato. maar als de smid van mijn rampen geef ik het lot de schuld.
Torna, deh, torna Ulisse! Keer terug, ach, keer terug, Ulisse!