George Frideric Handel
Our arduous enterprise, a voice divine, onze zware onderneming overdacht, toen een goddelijke stem,
In thunder utter'd, to the bottom seem'd in de donder uitgesproken, leek door te dringen tot op de bodem
To pierce the river's depth. The lofty tow'rs van de diepe rivier. De hoge torens
Of yon proud city trembling bow'd their heads, van die trotse stad daarginds bogen bevend het hoofd,
As they would kiss the ground. "Thou deep," it said, alsof ze de grond wilden kussen. 'Gij diepte,' zei de stem,
"Be dry". No more; but instant at the word, 'wees droog.' Meer niet; maar meteen op dat woord
The stream forsook its bank, and in a moment verliet de stroom zijn oevers en legde in een oogwenk
Left bare his oozy bed. Amaz'd I stood: zijn slijkerige bedding bloot. Verbijsterd stond ik daar:
Horror, till then unknown, uprais'd my hair, een huivering die ik nooit eerder had gekend deed mijn haren rijzen
And froze my falt'ring tongue. The voice renew'd: en mijn stamelende tong verstijven. De stem klonk opnieuw:
"Cyrus, go on, and conquer: 'tis I that rais'd thee, 'Cyrus, ga door en overwin: Ik ben het die u heeft verheven,
I will direct thy way. Build thou my city, Ik zal uw weg leiden. Bouw mijn stad
And without ransom set my captives free." en laat mijn gevangenen zonder losgeld vrij.'