George Frideric Handel
che turbate la mente, e da voi non risente die mijn geest verontrusten, en door jullie voelt die
che un affanno penoso: Crude! Non avrò mai niets dan pijnlijke benauwdheid. Wreedaards! Krijg ik dan
dunque riposo? Se volete, ch'io muora, io nooit rust? Als jullie willen dat ik sterf,
morirò; ma che! Voi non potete farmi morir dan sterf ik; maar wat! Kunnen jullie mij niet laten sterven
senza turbar la quiete? Sì, sì: di ferro zonder mijn rust te verstoren? Ja, ja: gewapend met ijzer,
armate, sanguinolenti, e crude tornate, bebloed en wreed, kom terug,
omai tornate. Ma! Oh Dio! Ch'io già vi sento kom nu maar terug. Maar o God! Ik merk al
che di pietade ignude non volete, che dat jullie, zonder enig medelijden, niet willen
cessi il mio tormento. L'etra si scuota, e con dat mijn kwelling ophoudt. Laat de hemel beven, en laat
fulminea fiamma fenda la terra, e nel suo een bliksemschicht de aarde splijten, en laat die jullie
cupo letto ov'è de'sogni il regno, là vi in haar donkere bedding, waar het rijk van de dromen ligt,
ritrovi, e là vi sguarci il petto. Così almeno opsporen en daar jullie borst openrijten. Zo kan ik ten minste,
potrò, se il cor si sface già che morir degg'io, als mijn hart bezwijkt, nu ik toch sterven moet,
morir in pace. in vrede sterven.