George Frideric Handel
dè lumi del tuo ben son le due stelle, zijn de twee sterren in de ogen van je geliefde,
ma non so qual conforto maar ik weet niet welke troost
in mezzo alle procelle, te midden van de stormen
sperar potrai del tuo gradito amante, je kunt verwachten van je dierbare minnaar,
quando destar le sa fiero gigante. wanneer een woeste reus ze weet te wekken.
Senti, quando adempire Luister, wanneer je verlangt te voltrekken
brami le tue vendette je wraakdaden,
fa che del ciel saette zorg dat de bliksems van de hemel
vibri contro di me Giove tonante; door de donderende Jupiter op mij worden geslingerd;
fa che lacero esangue zorg dat, verscheurd en bloedeloos,
cada il mio sen costante; mijn standvastige borst neervalt;
esca di augel rapace tot aas voor een roofvogel
rendi pur se ti piace maak maar, als je wilt,
le viscere infelici; mijn ongelukkige ingewanden;
e biancheggiar disciolte en wit wordend, verspreid,
per quest’erme pendici over deze verlaten hellingen,
fa che miri il pastor l’ossa insepolte; laat de herder de onbegraven beenderen zien;
prendi di me la palma, behaal de overwinning op mij,
ma non turbar de l’idol mio la calma. maar verstoor de rust van mijn geliefde niet.