Johannes Brahms
Die Gassen verließ ich vom Wächter bewacht, De straten verliet ik, door de wachter bewaakt,
Durchwandelte sacht Doorliep zacht
In der Nacht, in der Nacht, In de nacht, in de nacht,
Das Tor mit dem gotischen Bogen. De poort met de gotische boog.
Der Mühlbach rauschte durch felsigen Schacht, De molenbeek ruiste door een rotsige kloof,
Ich lehnte mich über die Brücke, Ik leunde over de brug,
Tief unter mir nahm ich der Wogen in Acht, Diep onder mij sloeg ik de golven gade,
Die wallten so sacht, Die golfden zo zacht,
In der Nacht, in der Nacht, In de nacht, in de nacht,
Doch wallte nicht eine zurücke. Toch golfde er niet één terug.
Es drehte sich oben, unzählig entfacht, Boven draaide het, ontelbaar ontstoken,
Melodischer Wandel der Sterne, Melodische omwenteling der sterren,
Mit ihnen der Mond in beruhigter Pracht, Met hen de maan in gestilde pracht,
Sie funkelten sacht Zij fonkelden zacht
In der Nacht, in der Nacht, In de nacht, in de nacht,
Durch täuschend entlegene Ferne. Door bedrieglijk verre verten.
Ich blickte hinauf in der Nacht, in der Nacht, Ik keek omhoog in de nacht, in de nacht,
Und blickte hinunter aufs neue: En keek opnieuw naar beneden:
O wehe, wie hast du die Tage verbracht, O wee, hoe heb je de dagen doorgebracht,
Nun stille du sacht Stil nu zacht
In der Nacht, in der Nacht, In de nacht, in de nacht,
Im pochenden Herzen die Reue! In je bonzende hart, de wroeging!