Johannes Brahms
Du lächle nur -- Lenzdüfte weh'n Glimlach maar, en lentegeuren waaien
Durch mein Gemüte wonnevoll. zalig door mijn gemoed.
Frisch aufgeblühter Rosen Glanz, De glans van pas ontloken rozen,
Vergleich ich ihn dem deinigen? zal ik die met de jouwe vergelijken?
Ach, über alles, was da blüht, Ach, boven alles wat er bloeit
Ist deine Blüthe wonnevoll! is jouw bloei zalig!
Durch tote Wüsten wandle hin, Wandel door dode woestijnen,
Und grüne Schatten breiten sich, en groene schaduw spreidt zich uit,
Ob fürchterliche Schwüle dort al broedt daar een vreselijke zwoelte
Ohn' Ende brüte, wonnevoll. zonder einde, zalig.
Laß mich vergeh'n in deinem Arm! Laat mij in je armen vergaan!
Es ist in ihm ja selbst der Tod, Daar is zelfs de dood,
Ob auch die herbste Todesqual al woedt de bitterste doodspijn
Die Brust durchwüte, wonnevoll. door de borst, zalig.