Hector Berlioz
Tous les deux, nous irons, ma belle, gaan wij samen, mijn lieveling,
Pour cueillir le muguet au bois; lelietjes plukken in het bos;
Sous nos pieds égrenant les perles Onder onze voeten verstrooien wij de parels
Que l'on voit, au matin trembler, die men 's morgens ziet trillen,
Nous irons écouter les merles wij gaan luisteren naar de merels
Siffler. die fluiten.
Le printemps est venu, ma belle; De lente is gekomen, mijn lieveling;
C'est le mois des amants béni; het is de gezegende maand der geliefden;
Et l'oiseau, satinant son aile, en de vogel, die zijn vleugel glad strijkt,
Dit ses vers au rebord du nid. zingt zijn verzen aan de rand van het nest.
Oh ! viens donc sur ce banc de mousse O, kom dan op deze bank van mos
Pour parler de nos beaux amours, om over onze mooie liefde te praten,
Et dis-moi de ta voix si douce: en zeg mij met je zo zachte stem:
«Toujours !» "Voor altijd!"
Loin, bien loin égarant nos courses, Ver, heel ver onze tochten laten dwalen,
Faisons fuir le lapin caché, laten wij het verscholen konijn opschrikken,
Et le daim au miroir des sources en het hert dat, in de spiegel der bronnen,
Admirant son grand bois penché ; zijn grote gewei gebogen bewondert;
Puis chez nous tout heureux, tout aises, dan thuis weer, heel gelukkig, heel op ons gemak,
En paniers, enlaçant nos doigts, in manden, onze vingers verstrengeld,
Revenons rapportant des fraises keren wij terug met aardbeien
Des bois. uit het bos.