Georges Bizet
"Aimable oiseau, lui disait-il, "Lief vogeltje," zei hij tegen haar,
Je te destine à ma bergère. ik bestem jou voor mijn herderinnetje.
Pour prix du don que j'aurai fait, Als beloning voor het geschenk dat ik zal hebben gegeven,
Que de baisers !... Si ma Lucette wat een kussen!... Als mijn Lucette
M'en donne deux pour un bouquet, me er twee geeft voor een boeket,
J'en aurai dix pour la Fauvette." dan krijg ik er tien voor de grasmus."
La Fauvette dans le vallon In het dal heeft de grasmus
A laissé son ami fidèle, haar trouwe vriend verlaten,
Et tant fait que de sa prison en zo lang gesparteld dat ze
Elle s'échappe à tire-d'aile. met snelle vleugelslag uit haar gevangenis ontsnapt.
"Ah ! dit le berger désolé, "Ach!" zegt de bedroefde herder,
Adieu les baisers de Lucette ! vaarwel, kussen van Lucette!
Tout mon bonheur s'est envolé Al mijn geluk is weggevlogen
Sur les ailes de la Fauvette." op de vleugels van de grasmus."
Myrtil retourne au bois voisin, Myrtil gaat terug naar het bos vlakbij
Pleurant la perte qu'il a faite ; en beweent het verlies dat hij heeft geleden;
Soit par hasard, soit à destin, door toeval of door het lot
Dans le bois se trouvait Lucette : was Lucette in het bos:
Et sensible à ce gage de foi, en, geroerd door dit blijk van trouw,
Elle sortit de sa retraite, kwam ze uit haar schuilplaats tevoorschijn
En lui disant: "Console-toi, console-toi, Myrtil, console-toi, ah !, en zei tegen hem: "Troost je, troost je, Myrtil, troost je, ach!
Tu n'as perdu que la Fauvette!" Je bent alleen de grasmus kwijt!"