Johannes Brahms
Zwei tiefe Augen zogen twee diepe ogen trokken
Mich mächtig niederwärts. me met kracht omlaag.
Mich lockte der Nixen Gemunkel, Het gemompel van de nixen lokte me,
Die wunderliebliche Mär, het wonderlieflijke verhaal,
Als ob die Erde dunkel alsof de aarde donker
Und leuchtend die Tiefe wär'! en de diepte stralend was!
Als würde die seligste Ferne Alsof de zaligste verte
Dort unten reizende Näh', daar beneden een bekoorlijke nabijheid werd,
Als könnt' ich des Himmels Sterne alsof ik de sterren van de hemel
Dort greifen in blauer See. daar in de blauwe zee kon grijpen.
Nun brausen und schäumen die Wogen Nu bruisen en schuimen de golven
Und hüllen mich allwärts ein, en sluiten me aan alle kanten in;
Es schimmert in Regenbogen in regenbogen schemert
Die Welt von ferne herein. de wereld van ver naar binnen.