Aleksandr Alyabyev
Мой грустный товарищ, махая крылом, Mijn droevige kameraad, klapwiekend met zijn vleugel,
Кровавую пищу клюет под окном. Pikt aan bloederig voer onder het raam.
Клюёт и бросает, и смотрит в окно, Hij pikt en laat het vallen, en kijkt uit het raam,
Как будто со мною задумал одно, Alsof hij met mij hetzelfde had bedacht,
Зовёт меня взглядом и криком своим Hij roept mij met zijn blik en zijn kreet
И вымолвить хочет: ,,Давай улетим! En hij wil zeggen: "Laten we wegvliegen!
Мы вольные птицы; Пора, брат, пора! Wij zijn vrije vogels; het is tijd, broeder, het is tijd!
Туда, где за тучей белеет гора, Daarheen, waar achter de wolk een berg wit oplicht,
Туда, где синеют морские края, Daarheen, waar de zeekusten blauw kleuren,
Туда, где гуляем лишь ветер... да я!`` Daarheen, waar alleen de wind vrij zwerft... en ik!