John Ireland
That is for ever England. There shall be die voor altijd Engeland is. Daar zal
In that rich earth a richer dust concealed; in die rijke aarde een rijker stof verborgen liggen;
A dust whom England bore, shaped, made aware, stof dat Engeland baarde, vormde en bewust maakte,
Gave, once, her flowers to love, her ways to roam, dat zij ooit haar bloemen gaf om lief te hebben en haar wegen om te zwerven,
A body of England's, breathing English air, een lichaam van Engeland, dat Engelse lucht ademde,
Washed by the rivers, blest by suns of home. gewassen door de rivieren, gezegend door de zon van thuis.
And think, this heart, all evil shed away, En denk: dit hart, van alle kwaad ontdaan,
A pulse in the eternal mind, no less een hartslag in de eeuwige geest, geeft evengoed
Gives somewhere back the thoughts by England given; ergens de gedachten terug die Engeland gaf;
Her sights and sounds; dreams happy as her day; haar aanblikken en klanken; dromen zo gelukkig als haar dag;
And laughter, learnt of friends; and gentleness, en lachen, van vrienden geleerd; en zachtheid,
In hearts at peace, under an English heaven. in harten in vrede, onder een Engelse hemel.