Frank Bridge
Rise in the heart, and gather to the eyes, wellen op in het hart en komen samen in de ogen
In looking on the happy Autumn fields, bij het zien van de blije herfstvelden
And thinking of the days that are no more. en het denken aan de dagen die er niet meer zijn.
Fresh as the first beam glittering on a sail, Fris als de eerste straal die schittert op een zeil
That brings our friends up from the underworld, dat onze vrienden terugbrengt uit de onderwereld,
Sad as the last which reddens over one droef als de laatste die rood kleurt over een zeil
That sinks with all we love below the verge; dat met al wat wij liefhebben onder de horizon zinkt;
So sad, so fresh, the days that are no more. zo droef, zo fris, de dagen die er niet meer zijn.
Ah, sad and strange as in dark summer dawns Ach, droef en vreemd als, bij donkere zomerdageraden,
The earliest pipe of half-awaken'd birds het vroegste fluiten van half ontwaakte vogels
To dying ears, when unto dying eyes voor stervende oren, wanneer voor stervende ogen
The casement slowly grows a glimmering square het venster langzaam een glanzend vierkant wordt;
So sad, so strange, the days that are no more. zo droef, zo vreemd, de dagen die er niet meer zijn.
Dear as remember'd kisses after death, Dierbaar als kussen waaraan men terugdenkt na de dood,
And sweet as those by hopeless fancy feign'd en zoet als die welke een hopeloze verbeelding verzint
On lips that are for others; deep as love, op lippen die van anderen zijn; diep als de liefde,
Deep as first love, and wild with all regret; diep als de eerste liefde, en wild van alle spijt;
O Death in Life, the days that are no more. o dood in het leven, de dagen die er niet meer zijn.