Maurice Ravel
Et vers le ciel errant de ton œil angélique en naar de dwalende hemel van je engelachtige oog,
Monte, comme dans un jardin mélancolique, stijgt, zoals in een weemoedige tuin
Fidèle, un blanc jet d'eau soupire vers l'Azur ! trouw een witte fontein naar het Azuur zucht!
-- Vers l'azur attendri d'octobre pâle et pur Naar het vertederde azuur van een bleke, zuivere oktober
Qui mire aux grands bassins sa langueur infinie dat zijn eindeloze loomheid in de grote vijvers spiegelt
Et laisse, sur l'eau morte où la fauve agonie en op het dode water, waar de rossige doodsstrijd
Des feuilles erre au vent et creuse un froid sillon, van de bladeren in de wind dwaalt en een koude voor graaft,
Se trainer le soleil jaune d'un long rayon. de gele zon zich in een lange straal laat voortslepen.