Claude Debussy
Et vers le ciel errant de ton œil angélique en naar de dwalende hemel van je engelachtige oog
Monte, comme dans un jardin mélancolique, stijgt op, als in een melancholische tuin,
Fidèle, un blanc jet d'eau soupire vers l'Azur ! trouw zucht een witte waterstraal naar het azuur!
-- Vers l'azur attendri d'octobre pâle et pur Naar het verzachte azuur van oktober, bleek en puur,
Qui mire aux grands bassins sa langueur infinie dat in de grote bekkens zijn oneindige loomheid spiegelt
Et laisse, sur l'eau morte où la fauve agonie en laat, op het dode water waar de roodbruine doodsstrijd
Des feuilles erre au vent et creuse un froid sillon, van de bladeren in de wind dwaalt en een koude voor graaft,
Se trainer le soleil jaune d'un long rayon. de gele zon zich voortsleept in een lange straal.