Benjamin Burrows
And trouble deaf heaven with my bootless cries en kwel de dove hemel met mijn vruchteloze kreten,
And look upon myself and curse my fate, en kijk naar mijzelf en vervloek mijn noodlot,
Wishing me like to one more rich in hope, wensend dat ik was als iemand rijker aan hoop,
Featured like him, like him with friends possess'd, knap als de een, als de ander rijk aan vrienden,
Desiring this man's art and that man's scope, verlangend naar deze mans kunst en die mans bereik,
With what I most enjoy contented least; het minst tevreden met wat ik het meest geniet;
Yet in these thoughts myself almost despising, toch, terwijl ik mezelf om deze gedachten haast veracht,
Haply I think on thee, and then my state, denk ik bij toeval aan jou, en dan mijn gemoed,
Like to the lark at break of day arising als de leeuwerik die bij dageraad opstijgt
From sullen earth, sings hymns at heaven's gate; vanaf de sombere aarde, zingen hymnen aan de hemelpoort;
For thy sweet love remember'd such wealth brings want jouw zoete liefde herinnerd brengt zulke rijkdom
That then I scorn to change my state with kings. dat ik dan weiger mijn lot met koningen te ruilen.