Franz Abt
Ei, was will dein Blitzen mich fragen? Ach, wat wil je flikkeren mij vragen?
Ei, was will dein Rauschen mir sagen? Ach, wat wil je ruisen mij zeggen?
Willst du mich mahnen an sie, an sie? Wil je mij vermanen aan haar, aan haar?
Weißt ja, nie vergeß' ich sie, nie! Je weet immers, nooit vergeet ik haar, nooit!
Bächlein, und müßte versiegen dein Quell, Beekje, en moest je bron opdrogen,
Meine Liebe, meine Liebe bleibt frisch doch und hell! mijn liefde, mijn liefde blijft toch fris en helder!
Leuchtendes Blümlein am Rande du, Lichtend bloempje aan de rand, jij,
Lache mir nur so schelmisch zu! lach mij maar zo schalks toe!
Ei, was will dein Schimmern mich fragen? Ach, wat wil je glinsteren mij vragen?
Ei, was will dein Nicken mir sagen? Ach, wat wil je knikken mij zeggen?
Willst du mich mahnen an sie, an sie? Wil je mij vermanen aan haar, aan haar?
Weißt ja, nie vergeß' ich sie, nie! Je weet immers, nooit vergeet ik haar, nooit!
Blümlein, wie bald ist dein Schimmer dahin, Bloempje, hoe gauw is je glans verdwenen,
Aber treu doch, aber treu doch bleibt ewig mein Sinn! maar trouw toch, maar trouw toch blijft eeuwig mijn zin!
Wallender Busch in dem kühlem Grund, Wuivende struik in de koele grond,
Mach' mir mein frohes Herz nicht wund! maak mij mijn blijde hart niet wond!
Ei, was will dein Säuseln mich fragen? Ach, wat wil je suizen mij vragen?
Ei, was will dein Grün wohl mir sagen? Ach, wat wil je groen wel mij zeggen?
Willst du mich mahnen an sie, an sie? Wil je mij vermanen aan haar, aan haar?
Weißt ja, nie vergeß' ich sie, nie! Je weet immers, nooit vergeet ik haar, nooit!
Fallen, mein Busch, auch die Blätter dir ab, Vallen, mijn struik, ook de blaadjes je af,
Meine Liebe, sie grünt noch wohl über dem Grab! mijn liefde, zij groent nog wel boven het graf!