Mary Grant Carmichael
Rough winds do shake the darling buds of May, Ruwe winden schudden de tere knoppen van mei,
And summer's lease hath all too short a date: En de tijd van de zomer duurt veel te kort.
Sometime too hot the eye of heaven shines, Soms schijnt het oog van de hemel te heet,
And often is his gold complexion dimm'd; En vaak wordt zijn gouden gelaat verduisterd;
And every fair from fair sometime declines, En al wat schoon is verliest ooit zijn schoonheid,
By chance or nature's changing course untrimm'd; Door toeval of natuurs wisselende loop ontdaan;
But thy eternal summer shall not fade Maar jouw eeuwige zomer zal niet verwelken,
Nor lose possession of that fair thou ow'st; Noch de schoonheid verliezen die jij bezit;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade, Noch zal de Dood pochen dat jij in zijn schaduw dwaalt,
When in eternal lines to time thou growest: Wanneer je in eeuwige verzen meegroeit met de tijd.
So long as men can breathe or eyes can see, Zolang mensen kunnen ademen of ogen kunnen zien,
So long lives this, and this gives life to thee. Zolang leeft dit gedicht, en het schenkt jou leven.