Gabriel Fauré
Pour consoler la fleur sauvage, Om de wilde bloem te troosten
L'aube a des pleurs; heeft de dageraad tranen;
Le vent du soir conte sa plainte De avondwind vertelt zijn klacht
Aux vieux cyprès, aan de oude cipressen,
La tourterelle au térébinthe De tortelduif aan de terebint
Ses longs regrets. haar lange spijt.
Aux flots dormants, quand tout repose, Aan de slapende golven, wanneer alles rust,
Hors la douleur, behalve het verdriet,
La lune parle, et dit la cause spreekt de maan, en vertelt de oorzaak
De sa pâleur. van haar bleekheid.
Ton dôme blanc, Sainte-Sophie, Jouw witte koepel, Hagia Sophia,
Parle au ciel bleu, spreekt tot de blauwe hemel,
Et, tout rêveur, le ciel confie En, geheel dromerig, vertrouwt de hemel
Son rêve à Dieu. zijn droom toe aan God.
Arbre ou tombeau, colombe ou rose, Boom of graf, duif of roos,
Onde ou rocher, golf of rots,
Tout, ici-bas, a quelque chose Alles, hier op aarde, heeft iets
Pour s'épancher... om zijn hart bij te luchten...
Moi, je suis seul, et rien au monde Ik, ik ben alleen, en niets ter wereld
Ne me répond, antwoordt mij,
Rien que ta voix morne et profonde, Niets dan jouw stem, somber en diep,
Sombre Hellespont! donkere Hellespont!