Modest Mussorgsky
Внемлет, поникнув головкой, больная Het zieke meisje, het hoofdje gebogen, luistert naar
Шопот ночной тишины. het gefluister van de nachtelijke stilte.
Сон не смыкает блестящие очи, De slaap sluit haar glanzende ogen niet,
Жизнь к наслажденью зовёт, het leven roept haar tot genot,
А под окошком в молчаньи полночи maar onder haar raampje, in de stilte van middernacht,
Смерть серенаду поёт: zingt de Dood een serenade:
,,В мраке неволи суровой и тесной "In de duisternis van een harde, benauwde gevangenschap
Молодость вянет твоя; verwelkt jouw jeugd;
Рыцарь неведомый, силой чудесной een onbekende ridder, met wonderbaarlijke kracht,
Освобожу я тебя. zal ik je bevrijden.
Встань, посмотри на себя: красотою Sta op, kijk naar jezelf: jouw doorschijnende gelaat
Лик твой прозрачный блестит, straalt van schoonheid,
Щёки румяны, волнистой косою je wangen zijn blozend, en je golvende vlecht
Стан твой, как тучей обвит. omwindt je gestalte als een wolk.
Пристальных глаз голубое сиянье, De blauwe glans van je strakke ogen
Ярче небес и огня; is feller dan de hemel en dan vuur;
Зноем полуденным веет дыханье... je adem waait een middaghitte uit...
Ты обольстила меня. Jij hebt mij verleid.
Слух твой пленился моей серенадой, Jouw oor is betoverd door mijn serenade,
Рыцаря шопот твой звал, jouw gefluister riep de ridder,
Рыцарь пришёл за последней наградой: de ridder is gekomen voor zijn laatste beloning:
Час упоенья настал. het uur van de roes is aangebroken.
Нежен твой стан, упоителен трепет... Je gestalte is teder, je beven bedwelmend...
О, задушу я тебя O, ik zal je smoren
В крепких объятьях: любовный мой лепет in een vaste omhelzing: mijn minnaarsgefluister,
Слушай!... молчи!... Ты моя!`` luister ernaar!... zwijg!... Jij bent van mij!"