Louis Spohr
Mir strahlten die Augen voll Lebenslust, mijn ogen straalden vol levenslust
Wenn mich ihre Zauber umflossen, wanneer haar bekoringen mij omgaven,
Wenn ich ihrer schmeichelnden Stimme gelauscht, wanneer ik naar haar vleiende stem had geluisterd;
Im Wettersturm ist ihr Echo verrauscht, in de storm is haar echo weggestorven;
Sei still mein Herz, und denke nicht dran, wees stil, mijn hart, en denk er niet aan;
Das ist nun die Wahrheit, das Andre war Wahn, das Andre war Wahn. dit is nu de waarheid, het andere was waan, het andere was waan.
Die Erde lag vor mir im Frühlingstraum, De aarde lag voor mij in een lentedroom
Den Licht und Wärme durchglühte, die van licht en warmte gloeide;
Und wonnetrunken durchwallt ich den Raum, dronken van verrukking trok ik door de ruimte;
Der Brust entsproßte die Blüte, uit mijn borst ontsproot de bloesem;
Der Liebe Lenz war in mir erwacht, de lente van de liefde was in mij ontwaakt;
Mich durch rieselt Frost, in der Seele ist Nacht. ijzige kou stroomt door mij heen en in mijn ziel is het nacht.
Sei still mein Herz, und denke nicht dran, Wees stil, mijn hart, en denk er niet aan;
Das ist nun die Wahrheit, das Andre war Wahn, das Andre war Wahn. dit is nu de waarheid, het andere was waan, het andere was waan.
Ich baute von Blumen und Sonnenglanz Ik bouwde van bloemen en zonneschijn
Eine Brücke mir durch das Leben, voor mijzelf een brug door het leven,
Auf der ich wandelnd im Lorbeerkranz waarop ik met een lauwerkrans om wandelde
Mich geweiht dem hochedelsten Streben, en mij aan het alleredelste streven wijdde;
Der Menschen Dank war mein schönster Lohn, de dank van de mensen was mijn mooiste loon;
Laut auf lacht die Menge mit frechem Hohn, luid barst de menigte uit in schaamteloos hoongelach;
Sei still mein Herz, und denke nicht dran, wees stil, mijn hart, en denk er niet aan;
Das ist nun die Wahrheit, das Andre war Wahn, das Andre war Wahn. dit is nu de waarheid, het andere was waan, het andere was waan.