Franz Schubert
Es rauscht' und heulte Wog' und Sturm Golf en storm ruisten en huilden
In ihres Jammers Laut. in het geluid van haar jammer.
Rosalia von Montanvert Rosalia van Montanvert
Hieß manchem Troubadour, heette voor menig troubadour
Und einem ganzen Ritterheer en voor een heel ridderheer
Die Krone der Natur. de kroon der natuur.
Doch ehe noch ihr Herz die Macht Maar eer nog haar hart de macht
Der süßen Minn' empfand, van de zoete minne gevoeld had,
Erlag der Vater in der Schlacht bezweek de vader in de slag
Am Sarazenenstrand. aan het Sarazenenstrand.
Der Ohm, ein Ritter Manfry, ward De oom, een ridder Manfry, werd
Zum Schirmvogt ihr bestellt; tot haar voogd aangesteld;
Dem lacht' ins Herz, wie Felsen hart, en in zijn hart, hard als rots, lachte
Des Fräuleins Gut und Geld. het goed en geld van de jonkvrouw.
Bald überall im Lande ging Weldra ging overal in het land
Die Trauerkund' umher: de treurmare rond:
»Des Todes kalte Nacht empfing "De koude nacht des doods ontving
Die Rose Montanvert.« de Roos van Montanvert."
Ein schwarzes Todtenfähnlein wallt Een zwart dodenvaantje wappert
Hoch auf des Fräuleins Burg; hoog op de burcht van de jonkvrouw;
Die dumpfe Leichenglocke schallt de doffe lijkklok schalt
Drei Tag' und Nächt' hindurch. drie dagen en nachten door.
Auf ewig hin, auf ewig todt, Voorgoed heen, voorgoed dood,
O Rose Montanvert! o Roos van Montanvert!
Nun milderst du der Wittwe Noth, Nu lenigt gij der weduwe nood
Der Waise Schmerz nicht mehr. en der wees de smart niet meer.
So klagt' einmüthig Alt und Jung, Zo beklaagden eensgezind oud en jong,
Den Blick von Thränen schwer, de blik zwaar van tranen,
Vom Frühroth bis zur Dämmerung, van het morgenrood tot de schemering,
Die Rose Montanvert. de Roos van Montanvert.
Der Ohm in einem Thurm sie barg De oom verborg haar in een toren
Erfüllt mit Moderduft. vervuld van modergeur.
Drauf senkte man den leeren Sarg Daarop liet men de lege kist
Wohl in der Väter Gruft. zakken in de grafkelder der vaderen.
Das Fräulein horchte, still und bang, De jonkvrouw luisterde, stil en bang,
Der Priester Litaney'n; naar de litanieën der priesters;
Trüb' in des Kerkers Gitter drang flauw drong door de tralies van de kerker
Der Fackeln rother Schein. de rode schijn der fakkels.
Sie ahnte schaudernd ihr Geschick, Huiverend vermoedde zij haar lot;
Ihr ward so dumpf und schwer; haar werd zo dof en zwaar te moede;
Im Todesgram erstarb ihr Blick, in het doodsverdriet verstierf haar blik,
Sie sank und war nicht mehr. zij zonk en was niet meer.
Des Thurms Ruinen an der See De ruïnes van de toren aan zee
Sind heute noch zu schaun. zijn heden nog te aanschouwen.
Den Wandrer faßt in ihrer Näh' In hun nabijheid wordt de wandelaar bevangen
Ein wundersames Graun. door een wonderlijke huivering.
Auch mancher Hirt verkündet euch, Ook menig herder verkondigt u
Daß er, bey Nacht, allda dat hij daar, bij nacht,
Oft, einer Silberwolke gleich, vaak, gelijk een zilveren wolk,
Das Fräulein schweben sah. de jonkvrouw heeft zien zweven.