Erich Zeisl
אִישׁ בַּעַר לֹא יֵדָע, Een onnozel mens weet het niet,
וּכְסִיל לֹא יָבִין אֶת זֹאת: en een dwaas begrijpt dit niet:
בִּפְרֹחַ רְשָׁעִים כְּמוֹ עֵשֶׂב, wanneer de goddelozen opschieten als gras
וַיָּצִיצוּ כׇּל פֹּעֲלֵי אָוֶן, en alle kwaaddoeners bloeien,
לְהִשָּׁמְדָם עֲדֵי עַד. dan is het om voor altijd verdelgd te worden.
וְאַתָּה מָרוֹם, Maar u bent verheven
לְעֹלָם יְהֹוָה. tot in eeuwigheid, Heer.
כִּי הִנֵּה אֹיְבֶיךָ יְהֹוָה, Want zie, uw vijanden, Heer,
כִּי הִנֵּה אֹיְבֶיךָ יֹאבֵדוּ, zie, uw vijanden komen om,
יִתְפָּרְדוּ כׇּל פֹּעֲלֵי אָוֶן. alle kwaaddoeners worden verstrooid.
וַתָּרֶם כִּרְאֵים קַרְנִי, Maar u hebt mijn hoorn opgeheven als die van een wilde os,
בַּלֹּתִי בְּשֶׁמֶן רַעֲנָן. ik ben gezalfd met verse olie.
וַתַּבֵּט עֵינִי בְּשׁוּרָי, Mijn oog heeft neergezien op wie mij belagen,
בַּקָּמִים עָלַי מְרֵעִים, over de boosdoeners die tegen mij opstaan
תִּשְׁמַעְנָה אׇזְנָי. hebben mijn oren gehoord.