Reynaldo Hahn
Quand le vent remplira le trou béant des portes Wanneer de wind het gapende gat van de deuren vult
Et l'inutile espace où la meule a tourné, En de nutteloze ruimte waar de molensteen heeft gedraaid,
Je reviendrai m'asseoir alors sur cette borne Dan kom ik terug om op deze grenssteen te zitten,
Contre le mur, tissé d'un vieux lierre vermeil, Tegen de muur, doorweven met oude vermiljoenrode klimop,
Et regarder longtemps, dans l'eau glacée et morne. En lang kijken, in het bevroren en droefgeestige water,
S'éteindre mon image et le pâle soleil. Hoe mijn beeld vervaagt, en de bleke zon.