Giulio Caccini
Ma non l'usata fede. maar de oude trouw is verdwenen.
Già mi parevi dir: «Quest'amorose Eens leek je me te zeggen: «Deze liefdevolle
Luci che dolcemente ogen, die ik zo zacht
Rivolgo à te, sì bell'e sì pietose naar jou wend, zo mooi en zo meelijdend,
Prima vedrai tu spente, zul je eerder gedoofd zien
Che sia spento il desio ch'à te le gira.» dan het verlangen dat ze naar jou wendt.»
Ahi, che spento è'l desio, Ach, dat verlangen is gedoofd,
Ma non è spento quel per cui sospira maar niet gedoofd is het verlangen waarnaar
L'abbandonato core! het verlaten hart zucht!
O volto troppo vago e troppo rio, O gelaat, te lieflijk en te wreed,
Perchè se perdi amore waarom verlies je, als je de liefde verliest,
Non perdi ancor' vaghezza niet ook je bekoorlijkheid,
O non hai pari alla beltà fermezza? of waarom is je trouw niet even groot als je schoonheid?