Georges Bizet
C'est un portrait de jeune fille, Een portret van een jong meisje,
Les ans l'ont à peine effacé! dat door de jaren nauwelijks vervaagd is!
Ce regard où son âme brille De blik waarin haar ziel glanst
Est innocent et curieux, is onschuldig en nieuwsgierig,
Ce regard où son âme brille De blik waarin haar ziel glanst
Me dit ces mots mystérieux: spreekt deze geheimzinnige woorden tot mij:
Ne cherche pas ce qu'on peut lire Zoek niet naar wat er te lezen valt
Dans mes yeux bleus couleur du temps, in mijn blauwe ogen, met de kleur van de tijd,
Et n'y vois rien que le sourire en zie er alleen de glimlach in
Qui t'attendait depuis cent ans, die al honderd jaar op je wacht,
Qui t'attendait depuis cent ans! die al honderd jaar op je wacht!
À quoi cette enfant pensait-elle, Waar dacht dit kind aan
Quand le peintre la regardait? toen de schilder naar haar keek?
À quoi cette enfant pensait-elle, Waar dacht dit kind aan
Son coeur avait-il un secret? Droeg ze een geheim in haar hart?
Sur sa bouche on voit un sourire, Op haar lippen ligt een glimlach,
Est-ce ironie, est-ce bonheur? is het spot of geluk?
Sur sa bouche on voit un sourire, Op haar lippen ligt een glimlach,
Que dit-il sous cet air railleur? Wat zegt die glimlach onder haar spottende blik?
Il dit, je crois: à quoi bon lire Hij zegt, denk ik: waarom zou je lezen
Dans les feuillets noircis du temps? in de door de tijd zwartgeblakerde bladzijden?
Vois-y seulement le sourire, Kijk alleen naar de glimlach
Qui t'attendait depuis cent ans, die al honderd jaar op je wacht,
Qui t'attendait depuis cent ans! die al honderd jaar op je wacht!