Anton Stepanovich Arensky
Но, как враги, избегали признанья и встречи, Maar als vijanden meden zij bekentenis en ontmoeting,
И были пусты и хладны их краткие речи. en hun korte woorden waren leeg en koud.
Они расстались в безмолвном и гордом страданье, Zij gingen uiteen in stil en trots lijden,
И милый образ во сне лишь порою видали. en slechts soms, in dromen, zagen zij het geliefde beeld.
И смерть пришла: наступило за гробом свиданье... En de dood kwam: voorbij het graf zou hun weerzien zijn...
Но в мире новом друг друга они не узнали. maar in de nieuwe wereld herkenden zij elkaar niet.