Franz Liszt
Et qu'en passant ton haleine me touche... En laat je adem mij in het voorbijgaan beroeren...
Soudain ma bouche Plotseling zal mijn mond
S'entrouvrira! zich half openen!
Sur mon front morne où peut-être s'achève Op mijn sombere voorhoofd, waar misschien eindigt
Un songe noir qui trop longtemps dura, een zwarte droom die veel te lang duurde,
Que ton regard comme un astre se lève... laat je blik opkomen als een ster...
Et soudain mon rêve En plotseling zal mijn droom
Rayonnera! gaan stralen!
Puis sur ma lèvre où voltige une flamme, Dan op mijn lip, waar een vlam flikkert,
Éclair d'amour que Dieu même épura, een flits van liefde die God zelf heeft gezuiverd,
Pose un baiser, et d'ange deviens femme... leg een kus, en word van engel tot vrouw...
Soudain mon âme Plotseling zal mijn ziel
S'éveillera! ontwaken!