Samuel Barber
was looking down on them, keek naar hen omlaag,
leaning over the bannistars terwijl ze over de balustrades leunde
and list'ning all she childishly could en zo kinderlijk aandachtig luisterde als ze maar kon;
She was alone. ze was alleen.
All her nubied companions Al haar bewolkte metgezellen
were asleeping with the squir'ls sliepen met de eekhoorns;
She tried all the winsome wonsome ways ze probeerde alle innemende, prachtige manieren uit
her four winds had taught her. die ze van haar vier winden had geleerd.
She tossed her sfumastelliacinous hair Ze wierp haar nevelige sterrenhaar naar achteren
like la princesse de la Petite Bretagne zoals de prinses van Klein-Bretagne
and she rounded her mignons arms en boog haar sierlijke armen rond
like Missis Cornwallis-West zoals mevrouw Cornwallis-West
and she smiled over herself en glimlachte op zichzelf neer
like the image of the pose zoals het beeld van de houding
of the daughter of the Emperour of Irelande van de dochter van de keizer van Ierland
and she sighed after herself as were she born en zuchtte naar zichzelf alsof ze geboren was
to bride with Tristis Tristior ristissimus. om met Droevig, Droeviger, Droevigst te trouwen.
But, sweet madonnine, she might fair as well Maar, lief madonnatje, ze had net zo goed
have carried her daisy's worth to Florida haar madeliefjeswaarde naar Florida kunnen dragen;
Oh, how it was duusk. From Vallee Maraia to Grasyaplaina, O, wat was het duister. Van Vallee Maraia tot Grasyaplaina,
dormimust echo! Ah dew! Ah dew! weerklonken de woorden ‘We moeten slapen!’ Ach, dauw! Ach, dauw!
It was so duusk that the tears of night began to fall, Het was zo duister dat de tranen van de nacht begonnen te vallen,
first by ones and twos, then by threes and fours, eerst één voor één en twee aan twee, daarna drie aan drie en vier aan vier,
at last by fives and sixes of sevens, ten slotte vijf aan vijf en zes aan zes uit groepjes van zeven,
for the tired ones were wecking; want de vermoeiden werden wakker,
as we weep now with them. O! O! Par la pluie terwijl wij nu samen met hen wenen, o, o, door de regen;
Then Nuvoletta reflected for the last time toen dacht Nuvoletta voor de laatste keer na
in her little long life in haar korte, lange leven
and she made up all her myriads of drifting minds in one. en voegde ze al haar talloze, afdrijvende gedachten samen tot één besluit.
She cancelled all her engauzements. Ze verbrak al haar verlovingen.
She climbed over the bannistars; Ze klom over de balustrades;
she gave a childy cloudy cry: ze slaakte een kinderlijke, wolkige kreet:
Nuée! Nuée! wolk, wolk!
A light dress fluttered. Een lichte jurk fladderde.
She was gone. Ze was weg.