Gabriel Fauré
Et, dans les airs, le vol des anges en in de lucht wekt de vlucht van de engelen
Éveille un bruit mystérieux. een geheimzinnig geluid.
L'étoile qui guidait les mages, De ster die de wijzen leidde
S'arrête enfin dans les nuages, staat eindelijk stil tussen de wolken
Et fait briller un nimbe d'or en laat een gouden stralenkrans schijnen
Sur la chaumière où Jésus dort. boven de hut waar Jezus slaapt.
Alors, ouvrant ses yeux divins, Dan opent het kind zijn goddelijke ogen
L'enfant couché, dans l'humble crèche, terwijl het in de nederige kribbe ligt,
De son berceau de paille fraîche, en vanuit zijn wieg van vers stro
Sourit aux nobles pèlerins. glimlacht het naar de edele pelgrims.
Eux, s'inclinant, lui disent : Sire, Zij buigen en zeggen tot hem: Heer,
Reçois l'encens, l'or et la myrrhe, ontvang de wierook, het goud en de mirre,
Et laisse-nous, ô doux Jésus, en laat ons, o zoete Jezus,
Baiser le bout de tes pieds nus. het puntje van je blote voeten kussen.
Comme eux, ô peuple, incline-toi, Buig je zoals zij, o volk,
Imite leur pieux exemple, volg hun vrome voorbeeld,
Car cette étable, c'est un temple, want deze stal is een tempel,
Et cet enfant sera ton roi ! en dit kind zal je koning zijn!