Ernest Chausson
De ses grands cheveux déroulés, van haar lange, losgemaakte haren,
Qui, sur nous, sur la mer lointaine et sur la terre die over ons, over de verre zee en over de aarde,
Ensevelie en un sommeil plein de mystère, begraven in een slaap vol mysterie,
Secouaient des parfums ailés. gevleugelde geuren uitschudden.
Et notre jeune amour, naissant de nos pensées, En onze jonge liefde, geboren uit onze gedachten,
S'éveillait sur le lit de cent roses glacées ontwaakte op een bed van honderd bevroren rozen
Qui n'avaient respiré qu'un jour ; die maar één dag hadden geademd;
Et moi, je lui disais, pâle et tremblant de fièvre, en ik zei haar, bleek en bevend van koorts,
Que nous mourrions tous deux, le sourire à la lèvre, dat we allebei zouden sterven, met een glimlach om de lippen,
En même temps que notre amour. tegelijk met onze liefde.