Wilhelm Baumgartner
Und so weit ist mein Herz, und so froh wie der Tag, En zo weids is mijn hart, en zo blij als de dag,
Wie die Lüfte, durchjubelt von Lerchenschlag! als de briesjes, doorjubeld van leeuwerikenzang!
Ihr Fröhlichen, singt weil das Leben noch mait: Jullie vrolijken, zing nu het leven nog meit:
Noch ist die schöne, die blühende Zeit, Nog is het de mooie, de bloeiende tijd,
Noch sind die Tage der Rosen! Nog zijn het de dagen van de rozen!
Frei ist das Herz, und frei ist das Lied, Vrij is het hart, en vrij is het lied,
Und frei ist der Bursch, der die Welt durchzieht, En vrij is de jongen die de wereld doortrekt,
Und ein rosiger Kuß ist nicht minder frei, En een rozige kus is niet minder vrij,
So spröd und verschämt auch die Lippe sei. hoe preuts en verlegen de lippen ook zijn.
Wo ein Lied erklingt, wo ein Kuß sich beut, Waar een lied weerklinkt, waar een kus zich aanbiedt,
Da heißt's: Noch ist blühende goldene Zeit, daar klinkt het: nog is het bloeiende, gouden tijd,
Noch sind die Tage der Rosen! Nog zijn het de dagen van de rozen!
Ja im Herzen tief innen ist Alles daheim, Ja, in het hart, diep van binnen, is alles thuis:
Der Freude Saaten, der Schmerzen Keim. het zaaisel van de vreugde, de kiem van de smarten.
Drum frisch sei das Herz und lebendig der Sinn, Dus fris zij het hart en levendig de geest,
Dann brauset, ihr Stürme, daher und dahin! raas dan, jullie stormen, heen en weer!
Wir aber sind allzeit zu singen bereit: Maar wij zijn altijd bereid om te zingen:
Noch ist die blühende goldene Zeit, Nog is het de bloeiende, gouden tijd,
Noch sind die Tage der Rosen! Nog zijn het de dagen van de rozen!