Ведь молча над камнем могильным Want zwijgend, over de grafsteen,
Склоняются грустные ивы... buigen zich de droeve wilgen neer...
И только, склонившись, читают, En voorovergebogen lezen ze alleen,
Как я в твоём сердце усталом, zoals ik in je vermoeide hart,
Что были дни ясного счастья... dat er dagen van helder geluk waren...
Что этого счастья -- не стало! dat dit geluk er niet meer is!