Robert Franz
Und siehst dem Spiel der Blüthen zu, en kijkt naar het spel van de bloesems,
Verweht im Abendwind. verwaaid in de avondwind.
Der Wand'rer, der vorüber geht, De wandelaar die voorbijkomt,
Er lüftet fromm den Hut. neemt eerbiedig zijn hoed af.
Du bist ja selbst, wie ein Gebet, Je bent immers zelf als een gebed,
So fromm, so schön, so gut. zo vroom, zo mooi, zo goed.
Die Blumenaugen seh'n empor De ogen van de bloemen kijken op
Zu deiner Augen Licht! naar het licht van jouw ogen!
Die schönste Blum' im Fensterflor De mooiste bloem tussen de bloemen voor het raam
Ist doch dein Angesicht. is toch jouw gezicht.
Ihr Abendglocken, grüßet sie Klokken van de avond, groet haar
Mit süßer Melodie! met een zoete melodie!
O brech' der Sturm die Blumen nie, O, moge de storm de bloemen nooit breken,
Und nie dein Herz, Marie! en nooit jouw hart, Marie!