Francesco Paolo Tosti
Per la dolcezza d'una tua parola voor de zoetheid van één woord van jou
Un tempo mi parea dolce morire. leek het me eens zoet om te sterven.
Or che il destin per sempre ci separa, Nu het lot ons voor altijd scheidt,
Or che ho perduto la speranza omai, nu ik de hoop voorgoed heb verloren,
Non ho per te che una parola amara: heb ik voor jou nog maar één bitter woord:
M'amasti mai? heb je ooit van me gehouden?
Ha la memoria de' tuoi baci il core, Mijn hart bewaart de herinnering aan je kussen,
Ogni parola tua serba il pensiero; mijn geest bewaart elk woord van jou;
Ma non so se i tuoi baci eran d'amore, maar ik weet niet of je kussen uit liefde kwamen,
Se verace il tuo labbro, o menzognero. of je lippen waarachtig waren of logen.
La voce dell'addio non mi conforta, De stem van het afscheid troost me niet;
Da te m'involo, e più non mi vedrai. ik sluip bij je weg, en je zult me niet meer zien.
Lascio un dubbio crudel sulla tua porta: Ik laat een wrede twijfel achter op je drempel:
M'amasti mai? heb je ooit van me gehouden?