Claude Debussy
L'ombre cache en croissant les pieds des arbrisseaux, de schaduw verbergt, terwijl ze wast, de voet van het struikgewas,
Et je vois à la fois au ciel et sur les eaux en ik zie tegelijk, aan de hemel en op het water
Dont sa courbe brillante argenté la surface, waarvan haar glanzende boog het oppervlak verzilverd heeft,
L'arc de ma bien-aimée étendu sur l'espace ! de boog van mijn geliefde, gespannen over de ruimte!
Je te conjure, ô nuit suave, qui descends Ik smeek je, o zoete nacht, die neerdaalt
Sur les coteaux parmi les feux incandescents ! over de heuvels tussen de gloeiende vuren!
Vous, lacs transis, moirés de sinistres lumières, Jullie, verkleumde meren, doorweven met onheilspellend licht,
Je vous conjure, et toi qui ris dans les clairières, ik smeek jullie, en jij die lacht in de open plekken,
Grande nature, abri du chasseur indompté, grote natuur, toevlucht van de ongetemde jager,
Obéis-moi ! Qu'un air chargé de volupté gehoorzaam mij! Dat een lucht beladen met wellust
Vole, et répande avec de magiques paroles opvliegt en met toverwoorden verspreidt
Le même embrasement, des ailes aux corolles ! dezelfde gloed, van de vleugels tot de bloemkelken!
Que tout aime ! Laat alles liefhebben!
Silène, heureux magicien, Silenus, de gelukkige tovenaar,
Assembla ces roseaux selon son art ancien. voegde deze rietstengels samen volgens zijn oude kunst.
La nymphe que les bois nomment avec mystère De nimf die de bossen met geheimzinnigheid noemen
Accourra par l'effet d'un charme involontaire zal komen aanlopen door de werking van een onwillekeurige betovering,
Au son de cette flûte. Éveillons ses accords. bij het geluid van deze fluit. Laten we haar akkoorden wekken.
Rien. Là-bas c'est le bruit faible et mourant des cors. Niets. Ginds klinkt het zwakke, wegstervende geluid van de horens.
L'astre pâle apparaît ; sa lueur magnétique De bleke ster verschijnt; haar magnetische gloed
Scintille, et, comme l'aube au mur d'une prison, fonkelt, en, als de dageraad op een gevangenismuur,
Blanchit ce cachot noir qu'ils nomment l'horizon ! verbleekt deze zwarte kerker die zij de horizon noemen!
Un parfum d'ambroisie inonde la ravine. Een geur van ambrozijn overstroomt het ravijn.
C'est elle. Contiens-toi, mon âme ! Zij is het. Houd je in, mijn ziel!